Bir studentin el yazmaları: Gecä kelebää Anjela

cafe

Bän hiç bilmärdim, ani Komratta da bu iş varmış. Teoretik olarak bilärdim, ani var nicä olsun, çünkü insan hererdä insandır,istär Amerika olsun, istär – Afrika. Ama biz sansın onnardan hep okadar biraz başkayız. Bizdä manyaklar olamaz, serial öldürücü olamaz, sokaklarda narkotik olamaz, pritonnar olamaz, karılar sokakta kendini satamaz. Ama yanılarmışım, karılar hem kızlar sokakta kendilerini satabilärmişlär, hem dä nasıl. Para kazanmaa deyni, insan nelär-nelär yapmaz. Kimisi politikada kendi oyunu satarkan, kimisi dä kendi güüdesini satêr ya da taa doorusu satmêêr – kiraya verer.

Bu gecä Komrat meydanına yakın olan bir kafedän çıktım, evä gideceydim, zerä bu sabaa ekzamenim vardı. Bizim studentlerdä bölä bir adet var: ekzamenä karşı pek yorultmamaa kafayı, ama, bara gidip, biraz dinnenmää. Semestrada üürenmişsän, bilersin; üürenmemişän – bitki günü dä üürenämeyecän. Bän dä adeti bozmayım deyni, “Vegas” kafesindä birkaç saat oturdum, bizim kurstan taa kişilär vardı. Vakıdı islää geçirdik, yazık, ani muzikanın sesi çok üüsekti, kızlarlan pek lafedämedik. O sestä sade nışannarlan annaşabilersin, nicä mutu. Çok içki dä içmedim – birkaç kokteyl, ani sabaalän kafam çatlamasın. Da saat oniki gibi çıktım evä gitmää.

Kafenin yanında birkaç kız durardı, hepsi dä mini etekli, boyanmış, renkli fistannarlan (eer o kısa bir metralık materiya parçasına yakışarsa fistan demää, zerä o kaplardı sade güüstaftasından belin bir karış aşaasını, güüdenin kalan erleri açıktı, makarki ki hava pek sıcak diildi, ilkyazın bitki ayı taa). Onnar durardılar beş-on metra araylan duvar boyunda da, kafedän çıkan adamnara yaklaşıp, bişey sölärdilär. Bunun gibi durumnarı çok kerä kinolardı görmüştüm, ama hiç yaşamamıştım, çünkü bölä geç vakıdadan barlarda pek oturmaa sevmärdim.

Kafenin kapularından çıktıynan, bän duruklandım. Bir tarafta iki kız durardı, öbür tarafta sade bir. Bän gittim o bir kızın tarafına. Hem örüyerim, hem dä ona hep bakêrım, istesäm dä bakmamaa, olmêêr. Meraklıyım, acaba kız benim düşündüüm gibi kendini mi satêr. Bu nasıl Komratta olabilir… hepsi biri-birini tanıyêr, kär tanımasa da – ayıp. Bu insan tükäna gider, panayıra, avtobusa piner – onu hepsi lafeder olmalı.

‒ Gecä hayır olsun, delikannı! – bän hiç denämedim, nasıl olmuşum onun uurunda.

‒ Hayır olsun!

‒ Sana indirim yapacam, sade ikiüz ley, ‒ kız dokundu parmaannan dudaklarına.

Bän donakaldım. Gözlerim, olmalı, fal taşı gibi büümüştü, ba saçlarına giderlär, ba ensesinä, ba butlarına kayêrlar, ba genä yukarı çıkêrlar.

Kız bana yaklaştı:

‒ Görerim studentsin, ama taa ucuz olmaz. Siz bir ekzamen için taa çok verersiniz, ama ekzamen geçip-gider, unudulêr, ama beni kolay unudamayacan.

Bän biraz kendimi topladım:

‒ Yok para diil problema. Yaarın halizdän dä ekzamenim var.

Neçin ekzamenimi söledim? Normal biri, kafasını altına alıp, gideceydi ya da kayıl olaceydı ikiüz leyä. Bän anormal biriyim, olmalı. Nedänsä istedim bu kızlan tanışmaa.

‒ Ama kayılım. İkiüz ley diil büük para, ‒ dedim. – Hadi gidelim.

‒ Nereyi gidecez?

‒ Kvartiraya, benim kvartiram diil uzak.

Replikalarımız hep kısa-kısa olardı, bän bişey sorardım, o cuvap edärdi. Bölä dipleyici klient taa görmemişti.

Yarım saatta bän çok işlär üürendim bu kız için. Onun adı Anjelaymış, elbetki, haliz adı diil. Uzak bir küüdänmiş, liţeydän sora Komrat universitetindä üürenmää başlamış, pek istärmiş ekonomist olmaa, ama ilk semestradan sora universiteti brakmış. Liţey diplomunnan bücetä girmiş, ama ilk semestradan sora nota ortalaması pek düşükmüş, da onu kontrakta geçirmişlär. Evdän dä para istemää yokmuş nicä. Bobası taa çoktan Moskvaya gitmiş, da bir haber ondan yokmuş, anası da dört uşaa yalnızça savaşarmış bakmaa, evdä taa üç tayna varmış, hepsi dä şkolacı. Neredän kontrakt için para olsun?

‒ Sän diilsin Komratlı, angı küüdänsin? – yolun ortasında Anjela sordu.

‒ Kongazlıyım, ‒ dedim, ‒ ne belli mi?

‒ Belli zerä. Fasıl lafedersin. Bän dä diilim komratlı, ama artık üürendim lafetmää nicä komratlılar.

Anjelayı bu işä tanıdıı bir kız çekmiş. O da onun gibi universitettä üürenärmiş, ama brakmış da başlamış gecä karannıında para kazanmaa. O denemiş, ani Anjelanın var problemaları universitettä da teklif etmiş ona bu işi. Ozamandan beeri ikisi bir kvartira kiralarmışlar. Ama Anjelanın mamusu hep bilärmiş, ani kızı universitettä üürener, artık ikinci kursu bitirer. İki ayda bir kerä dä evä gittiynän, o alarmış yanına birkaç kiyat, angılarını taa satın almıştı ilk semestrada, ani mamusu çantasında görsün onnarı. Evä geldiindä dä hep biräraz para brakarmış, söleyip, ani kableder iki stipendiya: bir normal, bir dä başkandan. Anası da çok hodullanarmış, ani ölä akıllı kızı var.

‒ E mamuna hiç mi etişmeer haberlär, sizin küüdän kimsey görmeer mi seni burada? ‒ bän şaştım, nasıl var nicä bukadar vakıt bunu saklamaa. Bän bir hafta universitetä gitmediydim, hastaydım, da artık diil bizimkilär, ama bütün Kongaz bunu bilärdi. Ama, elbetki, Kongaz burada, o sa gelmiş Allahın unuttuu bir erdän.

‒ Bän, sade karannık olduynan, işleerim, ‒ biz durgunduk. ‒ Hem dä kär biri sölesä sä mamuya, o inanmayacek. Ne bileyim, bekim, da annadı çoktan, ama ne var ne yapsın. Bän onun sırtında oturmêêrım, bu artık büük bir iş.

Biz durardık bir dirään şafkı altında. Benim aklıma geldi Dostoevskiyin Raskolnikovu hem Soneçkası, nicä onnar bir içerdä lafedärdilär. Eer bu kız, Sonä gibi, para kazanmak için hem aylesinä aarlık etmemäk için bukadar düşmüşsä, demäk bän dä, Raskolnikov gibi, düşmüşüm.

Biz yolumuzu ilerlettik, bizim evä kadar az kalardı. Anjela bilmärmiş, nekadar bölä gidecek. Bekim, biri ona evlenmäk teklif edeceymiş, da onun da olaceymış aylesi, çok-çok uşaa. O kocasınnan geçeceymiş Moskvaya yaşamaa, kendi evleri olaceymış, evin önündä büük bir çiçek başçası, angısında çeşit-çeşit çiçek olacemış, ama en çok laalä: kırmızı, sarı, lülöva.

Lafedä-lafedä, biz etiştik bizim evin yanına. Yolda bän telefonda taksiyi çaardıydım. Bän çıkardım cöbümdän ikiüzlüü da verdim Anjelaya, söleyip, ani o artık yaptı işini da var nicä evä gitsin. Oturttum maşınaya, şoföra da parasını verdim, dedim, söledii erä götürsün. Bilmeerim, kız evinä mi gitti osa genä o kafenin karannıkta kalan duvarına mı.

27.05.2009

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: