Tag Archives: yaratma

Kiyatlaşma

%d0%be%d0%bd%d0%b5%d0%b3%d0%b8%d0%bd

Larina:

Seni gördüm – uruldum,

Aalemä bakamadım,

Bozuldu akıl kodum,

Bişey dä yapamadım.

 

Kalbimä oldun sancı,

Okunu saplamadaan,

Aalemä oldum kancık,

Maskaralık yapmadaan.

 

İlk buluşma dadını

Hiç dä unudamadım,

Senin tatlı adını

Birtürlü dadamadım.

 

Daymalar senin olmaa

Söz verdim, atılmadım,

Geldilär satın almaa,

Genä dä satılmadım.

 

İki guguş olarak

Kaçalım, uçarkana,

Gök kublesindä orak

Bizlerä bakarkana.

Onegin:

Seni gördüm – unuttum,

Aklımda tutamadım,

Duygularımı suulttum,

Kimseyä bakamadım.

 

Kalbimi yaptım kalä,

Ani kimsey girmesin,

Kitledim onu ölä,

Ani sevda bilmesin.

 

Çok olardı buluşma,

Hepsi dä bakışlandı,

Kefimä hem hoşuma

Kimsey dä yakışmadı.

 

Bir seferlik sevdayı

Denedim, iirenmedim,

Sıkmadım hiç parayı

Bän, makarki beenmedim.

 

Yalnız kartal olayım,

Kimseyä baalanmadaan,

Gök kublesindä ayı

Kaşıktan ballamadaan.

Bir studentin el yazmaları: Yovçuların haydutları

1411366746_9d643d0685348a1c93b6d01fecca5b83_l

Bu haydutlar pek anılmıştı bizim küüdä, onnara Yovçu denilärdi. Bütün evdän onnar ikisi kaldıydı – iki kardaş, Vasi hem Peti, büüyü kırk-kırk bir yaşında, kardaşı da otuz ya var, ya yok. Anaları-bobaları öldüydü, kakuları da aşırıda evliydi. Bunnar sa taa küçüktän gezärdilär insannarın evlerindä, küçüü kär kapan da yapmış, birkaç yıl kapalıymış. Batüsu taa akıllıca, kendisi pek girmärdi, ama bilgi toplardı, kimdän ne var nicä çalmaa. Sora bulardılar birkaç açık aazlı genç, angıları yardım edärdilär evdän çıkarmaa malları, taa çok mal çalardılar.

Bir kerä girmişlär adamın birinä koyun çalmaa, adam da uyumazmış da çıkmış sesä. Portalardan bakmış – aşaa dooru biri kaçêr koyun omuzlarında, adam annamış, ani onun aullarından atlamış haydut, da takışmış onun ardına, baararak:

– Ver koyunu, va! Ver koyunu! Continue reading →